Вечур 18. фебруара 2025. года было сотворено блоґ–сторунку на інстаґрамови.

У першум дописі им уповіла за вто, што свому сынови я кажджый вечур читаву книжкы.

Позад того, ож моя дїтина росте на чужині тай чує бесїду свойих предку лиш дома, я порозуміла, же книжечкы лиш по украйинськы — моя май велика хыба. Наш сын зачав говорити (помимо русинської бесїды), як исме й чекали, иноземным языком, айбо не чеськым, ги сме ся надіяли, ай украйинськым. 

Я зачала глядати даякі казочкы по русинськы на інтернетови, айбо кой дїтинча уже напамнять знає народні творы из легкым сужетом, оно еволуціонує дале, тай май читаво ся інтересує дачим май поплетеным. Та узяла м ся за товмачіня — испершу устно, нараз при читаньови, а дале — из клийбасом у руках. 

У тот вечур им просто увідомила, аж нікотрі карпаторусинські родичі не мавут доста дїточої літературы нашому будучому поколїньови, што стало про мене каталізатором публіковати роботы у вдкрытый доступ. 

Цїле бы м хотїла, вбы дїточкы тямили, честовали тай хосновали своє рудноє. А родичі вбы їх хотїли побужати.

Кличу и вас у свою файту.