Вечур 18. фебруара 2025. года было сотворено блоґ–сторунку на інстаґрамови.

У першум дописі им уповіла за вто, што свому сынови я кажджый вичур читаву книжкы.

Позад того, ож моя дьитина росте на чужині тай чує бисіду свойих предку лиш дома, я порозуміла, же книжечкы лиш по украйинськы — моя май велика хыба. Наш сын зачав говорити (помимо русинської бисіды), як исме й чекали, иноземным языком, айбо не чеськым, ги сме ся надіяли, ай украйинськым. 

Я зачала глядати даякі казочкы по русинськы на інтернетови, айбо кой дьитинча вже напамнять знає народні творы из легкым сужетом, оно еволуціонує дале тай май читаво ся інтересує дачим май поплетеным. Та узяла м ся за товмачіня — испершу устно, нараз при читаньови, а дале — из клийбасом у руці. 

У тот вичур им просто увідомила, аж никотрі карпаторусинські родакы не мавут доста діточої літературы нашому будучому поколіньови, што стало про мене каталізатором публіковати роботы у вдкрытый доступ. 

Ціле бы-м хотіла, вбы діточкы тямили, честовали тай хосновали своє рудноє. А родина вбы їх хотіла в тум побужати.

Кличу и вас у свою файту.